Οι "Πέμπτες του Κύκλου" Παρουσίαση από την Μάνια Μπενίση των φωτογράφων Ανθής Μάρα, Αθηνάς Καρόκη και Μαρίας Ξεναρίου

Την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 η Μάνια Μπενίση παρουσιάζει την Ανθή Μάρα, την Αθηνά Καρόκη και την Μαρία Ξεναρίου.

Από τον Οκτώβριο 2017 μέχρι και τον Ιούνιο 2018 φωτογράφοι του «Φωτογραφικού Κύκλου» θα παρουσιάζουν τη δουλειά τους στο κοινό και θα απαντούν σε ερωτήσεις και σχόλια.
Τους φωτογράφους θα παρουσιάζουν άλλα μέλη του «Κύκλου», ως παρουσιαστές-επιμελητές.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη (κτήριο οδού Πειραιώς).
Η διάρκεια θα είναι δίωρη 19.30-21.30 ενώ η προσέλευση θα επιτρέπεται από τις 18.30.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για τα εν ενεργεία μέλη τού «Κύκλου», ενώ οι υπόλοιποι θα καταβάλουν 3 ευρώ δικαίωμα εισόδου για το Μουσείο Μπενάκη.

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου  2017 / 19:30- 21:30

Μουσείο Μπενάκη/ Κτήριο Οδού Πειραιώς
Πειραιώς 138 Ανδρονίκου
Τηλ. επικοινωνίας : 210 345 3111

Όλες οι παρουσιάσεις είναι διαθέσιμες στο site του Φωτογραφικού Κύκλου
www.photocircle.gr

Facebook Page Event

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή τα μαθήματα φωτογραφίας

 

Φωτογραφία : Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Παρά το γεγονός πως οι δάσκαλοι είναι τόσο διαφορετικοί όσο οι μαθητές που διδάσκουν, αναμφίβολα ο καλός δάσκαλος είναι αυτός που  σου δείχνει προς τα που να κοιτάξεις και όχι τι να δεις. Κάτι που σε ακολουθεί σε όλη την πορεία της ζωής σου. Συμπεριλαμβανομένης και της φωτογραφικής .

 

Μιας ομολογουμένως δύσκολης πορείας καθώς η φωτογραφία όπως κι όλες οι μορφές τέχνης είναι δύσκολο να εξηγηθούν και να ερμηνευτούν. Απαιτούν σφαιρική κατάρτιση, παιδεία, ευαισθησία, αφοσίωση και γνώση. Ο δάσκαλος είναι αυτός που σαν κανάλι  μεταφέρει όλα τα μηνύματα αλήθειας.

Ο άνθρωπος που λάτρεψε πριν από μας την μαγεία της φωτογραφίας και τη μελέτησε σε βάθος για να μπορέσει στη συνέχεια να την μεταδώσει με τον ίδιο αμείωτο ενθουσιασμό ακόμα κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις τα χρόνια διδασκαλίας ξεπερνούν τον μονοψήφιο αριθμό. Άλλωστε η σοφία και η γνώση που κερδίζει από αυτήν την σιωπηρή ανταλλαγή δεν μπορεί παρά να είναι επωφελής και για τον ίδιο.

Υπάρχουν δάσκαλοι που προετοιμάζουν το υλικό τους για ώρες πριν το μάθημα και παρόλα αυτά αποτυγχάνουν να κρατήσουν ψηλά  το ενδιαφέρον και την προσοχή του κοινού. Και άλλοι που διαθέτουν το χάρισμα να μιλούν επί ώρες για το αντικείμενό τους παραδίδοντας ένα εποικοδομητικό μάθημα καθώς τους συνεπαίρνει η σκέψη και ο λόγος και μεθούν σιγά σιγά από το πάθος τους φτάνοντας σε στιγμές τελειότητας. Κάνουν την υπέρβαση  και μας απογειώνουν. Μοιράζονται μαζί μας το όραμά τους και υψηλά ιδανικά.

Και τότε εμείς οι μαθητές μεταμορφωνόμαστε, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία μας, είτε σε "ελατήρια" που εκτοξεύονται ψηλά και στη συνέχεια ξαναγυρίζουν στη βάση τους είτε σε "πέτρες" που εκτοξεύονται μακρυά κάνοντας μερικά σάλτα παραπάνω...

 

Την Τρίτη 10 Ιουνίου στις 21:00 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της Έκθεσης Φωτογραφίας του Πλάτωνα Ριβέλλη στο μινι μάρκετ "Αθηνά" της Αθηνάς Καρόκη. Δείτε εδώ περισσότερα 

 

Έκθεση Φωτογραφίας του Πλάτωνα Ριβέλλη στο Μίνι Μάρκετ "Αθηνά" Εγκαίνια Τρίτη 10 Ιουνίου

Στις 10 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη και στις 9 το βράδυ, εγκαινιάζεται στο «Μίνι Μάρκετ Αθηνά», στη Βούλα, έκθεση φωτογραφίας του Πλάτωνα Ριβέλλη με περίπου τριάντα έγχρωμες τετράγωνες φωτογραφίες που τράβηξε τους τελευταίους μήνες.
Η πλήρης επωνυμία και διεύθυνση τού χώρου είναι η ακόλουθη:

Μικρή αγορά "Αθηνά"
Ταϋγέτου 13 Τ.Κ. 166 72, σύνορα Βάρης-Βούλας, παράλληλα με τη λεωφόρο Καλύμνου (πίσω από το μοναδικό βενζινάδικο της λεωφόρου).

Για περισσότερη βοήθεια συνδεθείτε με το link εδώ για να συμβουλευθείτε τον χάρτη.

"Πάντοτε πίστευα ότι οι φωτογράφοι μπορούν να εκθέτουν τη δουλειά τους στους πιο ετερόκλητους χώρους υπό τον όρο οι χώροι αυτοί να τους εκφράζουν. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει είτε σε μουσείο και γκαλερί, είτε και σε πολύ πιο απλούς χώρους, όπως μπορεί να είναι το καφενείο στο οποίο κάποιος συχνάζει, ένα φιλικό σπίτι ή ακόμα και ένας επαγγελματικός χώρος. Βεβαίως ο τρόπος, το ύφος και οι συνθήκες της έκθεσης θα πρέπει να προσαρμόζονται στον εκάστοτε χώρο και στον ρόλο του.
Σύμφωνα με τις παραπάνω σκέψεις δεν πρέπει να εξεπλάγησαν πολλοί όταν πέρσι υποστήριξα ένθερμα την ιδέα της νέας μαθήτριας μου και καλής φωτογράφου Αθηνάς Καρόκη να εκθέσει φωτογραφίες της στο Μίνι Μάρκετ, που της ανήκει και στο οποίο καθημερινά εργάζεται, στην περιοχή της Βούλας. Το παράδειγμα άλλωστε του οπτικού κατά το επάγγελμα και σπουδαίου αμερικανού φωτογράφου Ralph Eugene Meatyard, ο οποίος εξέθετε στο κατάστημα του στο Κεντάκι, είναι σίγουρο ότι μας ενέπνευσε. Και γιατί εξάλλου να μην προσπαθήσει κάποιος να παντρέψει την καθημερινότητά του με τα όνειρά του; Και να μην μοιραστεί με τους πελάτες του αυτό που μοιράζεται με τους φίλους του;
Αυτή η πετυχημένη πρώτη απόπειρα με έβαλε στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω και εγώ αυτόν τον χώρο του Μίνι Μάρκετ για να εκθέσω δείγματα μιας πολύ τελευταίας δουλειάς μου. Και βέβαια όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι μαζί με τα φαρμακεία και τα περίπτερα, τα μπακάλικα αποτελούν τους ιδανικούς για μένα χώρους κατανάλωσης και εκτόνωσης.
Οι φωτογραφίες που θα εκτεθούν αποτελούν μια από τις λίγες και πολύ πρόσφατες απόπειρες μου να χρησιμοποιήσω το χρώμα στις φωτογραφίες μου. Προσπαθώ να συνδυάσω τη μνημειακή διάσταση που εξέφραζαν μέχρι σήμερα οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες μου με μια παράξενη ελαφρότητα και χαρά που πρόσθεσε το χρώμα ως νέο στοιχείο. Τα αλλοπρόσαλλα και ταυτοχρόνως τρυφερά στοιχεία των ελληνικών επαρχιακών πόλεων είναι ένας προσφιλής μου στόχος."

Πλάτων Ριβέλλης


Πλάτων Ριβέλλης

Ο Πλάτων Ριβέλλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα (1963-1968), Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι (1968-1970) και Φωτογραφία στο Maine των ΗΠΑ (1983). Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα επί δώδεκα έτη (1971-1983). Από το 1981 ασχολείται με τη φωτογραφία ως φωτογράφος, δάσκαλος, θεωρητικός, επιμελητής, εκδότης και συγγραφέας. Το 1988 ίδρυσε μαζί με μαθητές του το σωματείο «Φωτογραφικός Κύκλος», τού οποίου είναι πρόεδρος.
Από το 1981 μέχρι σήμερα έχει παραδώσει περισσότερα από 500 σεμινάρια και διαλέξεις ανά την Ελλάδα και την Κύπρο με θέμα τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο. Πιο συγκεκριμένα, από το 1981 διδάσκει φωτογραφία στην Αθήνα σε ιδιωτικά τμήματα (1981-1987 στο Studio Quark, 1988-2002 στον Φωτογραφικό Κύκλο και από το 2003 μέχρι σήμερα στο Μουσείο Μπενάκη). Παράλληλα, από το 1984 μέχρι το 1994 δίδαξε φωτογραφία σε μαθητές και φοιτητές στο τμήμα ΜΜΕ τού Παντείου Πανεπιστημίου, στο University of La Verne τής Κηφισιάς, στις ιδιωτικές σχολές φωτογραφίας Focus και Leica Academy, στη Σχολή Μωραΐτη και στο Κολλέγιο Αθηνών. Από το 1988 παραδίδει εντατικά φωτογραφικά θερινά σεμινάρια, παλαιότερα στην Πάρο και από το 2001 στη Σύρο σε κατάλληλα διαμορφωμένο σεμιναριακό χώρο. Το 2012 και το 2013 παρέδωσε δύο κύκλους από επτά εντατικά σεμινάρια φωτογραφίας στα ισάριθμα θεματικά μουσεία τού Πολιτιστικού Ιδρύματος τής Τράπεζας Πειραιώς. Έχει παραδώσει εντατικά φωτογραφικά σεμινάρια σε πολλές πόλεις τής Ελλάδας (Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά, Αγ. Νικόλαο, Καλαμάτα, Ναύπλιο, Πάτρα, Ναύπακτο, Ρόδο, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα, Κοζάνη, Αλεξανδρούπολη, Σκόπελο, Ορεστιάδα, Γρεβενά, Δημητσάνα, Σουφλί, Λέσβο, Στυμφαλία, Σπάρτη, Βόλο, Τήνο κλπ). Έχει επίσης παραδώσει πολυάριθμες διαλέξεις με θέμα τη φωτογραφία ή τον κινηματογράφο.
Από το 2001 παραδίδει σειρά σεμιναρίων στη Σύρο με θέμα τον κινηματογράφο, και παρουσιάζει το έργο γνωστών σκηνοθετών τού κινηματογράφου σε διαλέξεις του στο Μουσείο Μπενάκη. Παράλληλα από το 2005 παραδίδει δεκάωρα σεμινάρια-διαλέξεις στην Ελληνοαμερικανική Ένωση με περιεχόμενο την προσέγγιση ενός συγκεκριμένου θέματος από φωτογράφους και σκηνοθέτες κινηματογράφου. Έχει, επίσης, οργανώσει τα πρότυπα τμήματα φωτογραφίας τής Λαϊκής Επιμόρφωσης (1985) και έχει διδάξει τούς επιμορφωτές τους (από το 1985 μέχρι το 1990).
Έχει επιμεληθεί και παρουσιάσει σειρά από εκπομπές τής κρατικής τηλεόρασης για τη φωτογραφία. Πιο συγκεκριμένα, έγραψε, επιμελήθηκε και παρουσίασε μια δίωρη εκπομπή για λογαριασμό τής Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης με τίτλο «Περί φωτογραφίας», καθώς και δεκατρείς ημίωρες εκπομπές για την ΕΤ2 (ΝΕΤ) με τίτλο «Η Τέχνη τής Φωτογραφίας». Επίσης έγραψε, επιμελήθηκε και παρουσίασε μαζί με τη δημοσιογράφο και κριτικό τής τέχνης Κατερίνα Ζαχαροπούλου επτά ωριαίες εκπομπές στην ΕΤ1 με θέμα τη φωτογραφία. Επιμελήθηκε, τέλος, και παρουσίασε είκοσι δίωρες εκπομπές με ποικίλα θέματα και με έμφαση στην κλασική μουσική για τον Δημοτικό Ραδιοσταθμό τής Ερμούπολης Σύρου («Κόσμος 90»). Άρθρα του και συνεντεύξεις του έχουν φιλοξενηθεί και φιλοξενούνται σε εφημερίδες και σε περιοδικά (Η Καθημερινή, Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Το Βήμα, Τα Νέα τής Τέχνης, Φωτογραφία, Φωτογράφος, Το Είδωλο, κ.ά.).
Οι φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έχει, επίσης, επιμεληθεί περισσότερες από 200 ομαδικές και ατομικές εκθέσεις ελλήνων και αλλοδαπών φωτογράφων, μεταξύ των οποίων των Bruce Davidson, Henri Cartier-Bresson, Leon Levinstein, Lucien Aigner, Frank Horvat, Ferdinando Scianna, Gianpaolo Barbieri, Paolo Roversi, Sarah Moon, Francesca Woodman κ.ά. Πιο συγκεκριμένα έχει επιμεληθεί εκθέσεις: Στην Αθήνα (Γκαλερί Φωτοχώρος, Γκαλερί Booze, Κινηματογράφος Δαναός, Μουσείο Μπενάκη, Σπίτι τής Κύπρου, Μέγαρο Μουσικής, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Ίδρυμα Θεοχαράκη, Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων, Εθνική Πινακοθήκη, Πολιτιστικό Στέκι Διάβαση, Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος). Στη Θεσσαλονίκη (Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, Μύλος Θεσσαλονίκης, Κατάστημα Fotovision). Αλλά και σε άλλες πόλεις τής Ελλάδας και τού εξωτερικού (στο Montreal τού Καναδά, στο Παρίσι σε συνεργασία με το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, στο Πανεπιστήμιο Πατρών, στην Πύλη Αμμοχώστου τής Λευκωσίας, στο Πνευματικό Κέντρο τού Δήμου Ερμούπολης, στην Perugia  τής Ιταλίας, στην Γκαλερί Transit Στρασβούργου, στην Καλαμάτα, στη Ναύπακτο, στο Ναύπλιο, στην Καρδίτσα, στα Χανιά, στη Στεμνίτσα Αρκαδίας κ.ά.).
Το 1986 ίδρυσε τις εκδόσεις «Φωτοχώρος», οι οποίες έχουν εκδώσει περισσότερα από εξήντα βιβλία και λευκώματα με φωτογραφικό περιεχόμενο, καθώς και ένα φωτογραφικό περιοδικό («Φωτοχώρος») που κυκλοφόρησε από το 1993 μέχρι το 1997. Έχει, επίσης, επιμεληθεί περισσότερες από 70 φωτογραφικές εκδόσεις και έχει συγγράψει πολυάριθμους προλόγους φωτογραφικών βιβλίων (μεταξύ των οποίων για τα λευκώματα των Νίκου Οικονομόπουλου, Βούλας Παπαϊωάννου, Πάνου Ηλιόπουλου, Bruce Davidson, Leon Levinstein, André Kertesz, Bernard Plossu, Άγγελου Μίχα, Στράτου Καλαφάτη, Federico Fellini, Γιάννη Ψυχοπαίδη, Φωτογραφία και Μόδα κ.ά). Έχει, τέλος, συγγράψει δεκαπέντε θεωρητικά βιβλία και λευκώματα, τα οποία εκδόθηκαν από τις Εκδόσεις «Φωτοχώρος» και διανέμονται από τις Εκδόσεις «Πατάκη». Πιο συγκεκριμένα τα βιβλία αυτά είναι τα εξής: Φωτογραφία (έκδ. 9η – 2005), Μονόλογος για τη Φωτογραφία (έκδ. 5η  – 2000), Σκέψεις για τη Φωτογραφία (έκδ. 4η – 2010) Κείμενα για τη Φωτογραφία (έκδ. 1η – 2000), Εισαγωγή στην καλλιτεχνική Φωτογραφία (έκδ. 2η – 2010), Η φανερή γοητεία και η κρυφή συγκίνηση τού κινηματογράφου, 12 σκηνοθέτες και το έργο τους (έκδ. 2η – 2008), Χωρίς διάλειμμα, 13 σκηνοθέτες και το έργο τους. (έκδ. 1η – 2006), Φωτογραφίες χορού (έκδ. 1η – 1989), Ερείπια (έκδ. 1η – 1992), Φως και σιωπή (έκδ. 1η – 1997), Άνω τελεία (έκδ. 1η – 1998),  50 Φωτογραφίες 50 Κείμενα (έκδ. 1η – 2006), Φωτογραφίες και Σκέψεις (έκδ. 1η – 2010), Η Φωτογραφία στην Ψηφιακή Εποχή (έκδ. 1η - 2011), Πλάτων Ριβέλλης (έκδ. 1η – 2013).

Εγκαίνια Έκθεσης : Τρίτη 10 Ιουνίου 2014
Διάρκεια Έκθεσης :10 Ιουνίου εως 10 Ιουλίου 2014/ Η έκθεση παρατείνεται εως 30 Αυγούστου 2014

Μικρή αγορά "Αθηνά"
Ταϋγέτου 13 Τ.Κ. 166 72, σύνορα Βάρης-Βούλας
Τηλ επικοινωνίας : 210 8994688

www.rivellis.gr
Η έκθεση στο site του Φωτογραφικού Κύκλου

 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή ένα ταξίδι.

                                                                  της Αθηνάς Καρόκη

Φωτογραφία : Αθηνά Καρόκη

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές του φωτογράφου είναι η πραγματοποίηση ενός ταξιδιού. Τι κι αν ισχύει πως δεν χρειάζεται να πας στην άκρη του κόσμου για να κάνεις καλή φωτογραφία. Το σπίτι σου, η γειτονιά σου και η πόλη σου αρκούν και αποτελούν τα καλύτερα εν δυνάμει θέματα. Παρόλα αυτά, μια ταξιδιάρικη ψυχή αφήνει στην άκρη την παραπάνω πρακτική σκέψη και εκμετελλεύεται κάθε ευκαιρία για να ανακαλύψει και να εξερευνήσει φωτογραφικά έναν νέο προορισμό. Ο δικός μου φωτογραφικός προορισμός ήταν η Κωνσταντινούπολη.

Μία πόλη μαγική. Ανατολή και δύση διασταυρώνονται φτιάχνοντας ένα γοητευτικό μείγμα και ταυτόχρονα ένα φωτογραφικό χάος. Η πρώτη μου επίσκεψη σε αυτό το "χάος" των εκατομμυρίων ανθρώπων με έφερε πίσω χωρίς σχεδόν καμία φωτογραφία. Εκ των υστέρων διαπίστωσα πως ήταν αδύνατο να συνδυάσω σε λίγες μέρες την περιέργεια του τουρίστα με αυτήν του φωτογράφου.
Γι' αυτό το λόγο πραγματοποίησα το ίδιο ταξίδι ξανά έχοντας άπλετο ελεύθερο χρόνο για φωτογραφικές βόλτες σε σημεία που δεν είχαν τη στάμπα της τουριστικής ατραξιόν αλλά της πραγματικής Κωνσταντινούπολης των μεγάλων αντιθέσεων.

Αυτή τη φορά επέλεξα να έχω μαζί μου την αναλογική μηχανή. Ήθελα να υπερβώ τη λαίμαργη διαδικασία της ψηφιακής φωτογράφισης που σε "αναγκάζει" μετά το κλικ να δεις και σχεδόν να αξιολογήσεις σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα το φωτογραφικό αποτέλεσμα. Έτσι γέμισα πολλά φιλμ με φωτογραφίες τραβηγμένες με την αυστηρότητα και τη φειδώ που η χρήση της αναλογικής μηχανής προϋποθέτει.

Επιστροφή στην πατρίδα και προσμονή μέχρι ο μάγος του σκοτεινού θαλάμου να αποκαλύψει εκ νέου όλο το ταξίδι που έχει περάσει στη σφαίρα της μνήμης πια χωρίς το ψηφιακό δεκανίκι που ναι μεν σου δείχνει αυτοστιγμεί αν θέλεις τις φωτογραφικές σου λήψεις αλλά μειώνει την έντασή τους.
Τι σημασία έχει που οι περισσότερες φωτογραφίες δεν ήταν αυτό που περίμενα; Το προσπερνώ και  κρατώ στο μυαλό μου αυτό που είχε πει ο Μπρεσόν "Χαίρομαι να τραβάω φωτογραφίες, να είμαι παρών. Είναι ένας τρόπος να λες ναι , ναι ναι!!"

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια παρουσίαση

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Η επιλογή να παρουσιάσεις τις φωτογραφίες σου εμπεριέχει δυο κίνητρα.Από την μια η ανάγκη να βγεις από το οικείο περιβάλλον της φωτογραφικής σου οικογένειας και να εκτεθείς σε ένα όχι μόνο άγνωστο αλλά και εξειδικευμένο κοινό, προκαλεί ταραχή, ειδικά στα πρώτα βήματα της φωτογραφικής σου πορείας. Από την άλλη, αυτή η δημόσια έκθεση αποτελεί ευκαιρία να αντιμετωπίσεις με αντικειμενικά κριτήρια τη φωτογραφική σου δουλειά.

Το ξεκίνημα γίνεται με μια γενική επιλογή των φωτογραφιών με βάση τη φωτογραφική τους συνάφεια και συγγένεια. Είναι πολύ σημαντικό οι φωτογραφίες να δένουν μεταξύ τους έχοντας ένα ενιαίο ύφος ώστε να βοηθήσουν τον θεατή να αποκρυσταλλώσει άποψη για το φωτογραφικό γίγνεσθαι του φωτογράφου. Μια διαδικασία τόσο σημαντική όσο και δύσκολη που απαιτεί μακροπρόθεσμη ενασχόληση με τη φωτογραφική τέχνη και για αυτό άλλωστε ρέβει με το βάρος της τόσο το φωτογράφο όσο και τον επιμελητή της παρουσίασης. Ο τελευταίος άλλωστε κάνει και την επιλογή των παρουσιαζομένων και ο ίδιος αποτελεί τον μεσολαβητή μεταξύ του φωτογράφου και του κοινού.

Η συνέχεια της διαδικασίας μεταφέρεται στην ημέρα της παρουσίασης όπου ο φωτογράφος έχοντας οργανώσει τη φωτογραφική του δουλειά είναι έτοιμος να την προβάλει δημόσια. Είναι σαν να μπαίνει στο σκοτεινό θάλαμο με αγωνία για το φωτογραφικό αποτέλεσμα μιας ακόμα προσπάθειας και το μόνο που μπορεί να τον ηρεμήσει είναι να πετύχει αυτό για το οποίο έχει προσπαθήσει, να οπτικοποιήσει την ποικιλομορφία της προσωπικής του φωτογραφικής ματιάς.

Ο στόχος παρόλα αυτά είναι κινούμενος και περιορίζεται στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο που ο φωτογράφος επιλέγει να μοιραστεί. Αποτελεί έναν ενδιάμεσο σταθμό μιας πορείας που μελλοντικά ίσως αλλάξει κατεύθυνση. Τι αποκόμισε εν τέλει από αυτή την παρουσίαση θα το ανακαλύψει αργότερα επαναπροσδιορίζοντας το φωτογραφικό του εγώ.

 

Παρουσιάσεις Φωτογραφικού Κύκλου

Προηγούμενα Άρθρα

Παρουσίαση από τον Παύλο Παυλίδη των φωτογράφων Αθηνάς Καρόκη, Μελίνας Πατρικίου, Χάρη Μπάμπη, Μαρίας Ξεναρίου και Πλάτωνα Ριβέλλη την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου στο Μουσείο Μπενάκη

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

Την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014 ο Παύλος Παυλίδης θα παρουσιάσει τους φωτογράφους Αθηνά Καρόκη, Μελίνα Πατρικίου, Χάρη Μπάμπη, Μαρία Ξεναρίου και Πλάτωνα Ριβέλλη.


Από τον Οκτώβριο 2013 μέχρι και τον Ιούνιο 2014 φωτογράφοι τού «Φωτογραφικού Κύκλου» θα παρουσιάζουν τη δουλειά τους στο κοινό και θα απαντούν σε ερωτήσεις και σχόλια.
Τους φωτογράφους θα παρουσιάζουν άλλα μέλη τού «Κύκλου», ως παρουσιαστές-επιμελητές.
Σε κάθε παρουσίαση θα συμμετέχουν τέσσερις ή πέντε φωτογράφοι.


Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη (κτήριο οδού Πειραιώς).
Η διάρκεια θα είναι δίωρη 19.30-21.30 ενώ η προσέλευση θα επιτρέπεται από τις 18.30.
Η είσοδος είναι ελεύθερη για τα εν ενεργεία μέλη τού «Κύκλου», ενώ οι υπόλοιποι θεατές θα καταβάλουν 3 ευρώ δικαίωμα εισόδου για το Μουσείο Μπενάκη.


Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014/ 19:30- 21:30

Παρουσιάσεις Φωτογράφων Φωτογραφικού Κύκλου
Μουσείο Μπενάκη/ Κτήριο Οδού Πειραιώς



Φωτογραφικές Σκέψεις με αφορμή την οδό Αθηνάς



Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Τι είναι η οδός Αθηνάς για μένα; Αναρωτήθηκα πριν ξεκινήσω να τη φωτογραφίζω. Η απάντηση δεν ερχόταν για τον απλούστατο λόγο πως τα στερεότυπα είχαν φράξει τον δρόμο της βιωματικής εμπειρίας άρα και της ιδίοις όμμασι περιήγησης για πολλά χρόνια. Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία να ανακαλύψω ξανά τον πιο δραστήριο εμπορικό δρόμο της πρωτεύσουσας που επί σειρά ετών συνδέει την Ομόνοια με το Μοναστηράκι και τούμπαλιν.

Αφορμή ήταν το κάλεσμα του δήμου Αθηναίων σε μια πρωτοβουλία όχι μόνο καθαρισμού της οδού αλλά και εξωραϊσμού της μέσα από την φωτογραφική εν προκειμένω τέχνη. Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του φωτογράφου Καμίλο Νόλλα και με την υποστήριξη της πλατφόρμας "ΣυνΑθηνά" έγινε μόνιμη ανάρτηση φωτογραφιών στα ρολά των καταστημάτων της, εμπνευσμένων από αυτήν. 

 

Χιλιάδες κόσμου ανεβοκατεβαίνουν την οδό καθημερινά, φορτωμένοι με ψώνια από τη Βαρβάκειο Αγορά, τη λαχαναγορά κι από τα μικροσκοπικά καταστήματα των γύρω δρόμων. Οι πλανόδιοι πωλητές βάζουν τη δική τους πολυπολιτισμική πινελιά στο σουρεαλιστικό κάδρο του δρόμου άξιο φωτογραφικής αποτύπωσης. Τα περίπτερα φυτρώνουν αριστερά και δεξιά του δρόμου στο κάθε σου βήμα, φορτωμένα με κάθε λογής πραμάτεια που μόνο εκεί, στην καρδιά της πόλης, μπορείς να βρεις.

Οι άνθρωποι της οδού Αθηνάς, κυρίως οι καταστηματάρχες, χιλιοφωτογραφημένοι πρωταγωνιστές της μακρόχρονης ιστορίας του δρόμου, δίνουν το παρών στα πεζοδρόμια και μια μικρή αφορμή αρκεί, στην συγκεκριμένη περίπτωση η φωτογραφική μηχανή που κρατάς στα χέρια, για να ξεκινήσει η αφήγηση ιστοριών από τα παλιά αλλά και εξομολογήσεις των τωρινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Σκηνικά μιας καθημερινότητας που στη φωτογραφική τέχνη μπορούν να αποτυπωθούν μοναδικά χωρίς το άγχος της παρθενογέννεσης καθώς όλα αλλάζουν συνεχώς σε αυτόν τον δρόμο παρότι δίνουν τη ψευδαίσθηση, στο μη παρατηρητικό μάτι , ότι μένουν ίδια και απαράλλακτα.

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα εικόνων, το φωτογραφικό αποτέλεσμα της δικής μου Αθηνάς αποτελεί μια μικρή έκπληξη. Πού πήγε όλος αυτός ο κόσμος της πολύβουης οδού; Πού είναι οι μαγαζάτορες, οι αλλοδαποί, οι τουρίστες ; Αναρωτιέμαι κοιτώντας τις φωτογραφίες στο μεγαλύτερο μέρος των οποίων η απουσία του θιάσου του αληθινού αυτού θεάτρου δρόμου είναι αισθητή. Η ανθρώπινη παρουσία καταγράφεται ως επί το πλείστων δια της απουσίας της. Μια σκούπα στο πλάι της πόρτας ενός περιπτέρου, το τραπεζάκι με τις καρέκλες τριγύρω και τα μισοάδεια ποτήρια επάνω, η τζαμαρία ενός κλειστού μικρού μαγαζιού με την πατίνα του χρόνου εμφανή επάνω της, το παζλ των αρχικτεκτονικά ετερόκλητων άδειων πια κτιρίων, τα κρεμασμένα ρούχα έξω στο πεζοδρόμιο προς αναζήτηση αγοραστή.

Αυτή η ασυνείδητη επιλογή κάδρων με άψυχο περιεχόμενο εκεί όπου υπάρχει τόση ανθρώπινη ζωή με οδηγούν να συνεχίσω να ψάχνω την καταγραφή και την οριοθέτηση όχι μόνο της ιστορίας αυτού δρόμου αλλά και της ψυχής μου.

http://www.synathina.gr/

 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια έκθεση

 Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

 της Αθηνάς Καρόκη

 

Κρατώντας σφιχτά στο ένα χέρι τον “πολύτιμο” φάκελο με τις φωτογραφίες, βάζει με το άλλο το κλειδί στην πόρτα του καταστήματος. Μπαίνει μέσα και κατευθύνεται στο μικρό γραφειάκι στο βάθος του μακρόστενου καταστήματος οπτικών. Το άνοιξε πριν λίγους μήνες. Δύσκολο το ωράριο, μόνο οι Κυριακές του μένουν για να φωτογραφίζει αλλά δεν παραπονιέται. Τα αγαπάει και τα δυο. Ανοίγει τον φάκελο και περιεργάζεται με θαυμαστή σχολαστικότητα την κάθε φωτογραφία. Τρια φιλμ κατάφερε να τραβήξει στην τελευταία εκδρομή που πήγε με τη γυναίκα του και τα παιδιά τους. Δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένος. Έτσι γίνεται κάθε φορά. Εκ πρώτης είναι πολύ αυστηρός με τον εαυτό του. Στη συνέχεια όμως επιλέγει περισσότερες φωτογραφίες από όσες φανταζόταν αλλά και πάλι λίγες.

 

Σήμερα έχει διπλή χαρά. Έχει καλέσει έναν φίλο του φωτογράφο να του ζητήσει τη γνώμη του για το ποιες φωτογραφίες να διαλέξει για την έκθεση που θα κάνει για πρώτη φορά στον χώρο του καταστήματος του. "Οποία εξαιρετική ιδέα", αναφωνεί ο έτερος φωτογράφος.

 

Ίσως κάπως έτσι να έγιναν τα πράγματα και ο Ralph Eugen Meatyard να είναι ο πρώτος αμερικάνος φωτογράφος του μοντερνισμού που εν έτη 1967 στο Λέξινγκτον του Κεντάκυ έκανε μια διαρκή έκθεση φωτογραφίας όχι σε μουσείο ή γκαλερί αλλά στο κατάστημα οπτικών που εργαζόταν.

 

Είναι η εποχή (δεκαετία του 70) που ξεκινά στην Αμερική η δημιουργία εναλλακτικών χώρων έκθεσης. Οι καλλιτέχνες αναζητούν κάτι πέρα από το καθιερωμένο για να εκθέσουν τα έργα τους. Οι “λευκοί κύβοι” όπως αποκαλούν τις γκαλερί, στερούνται πρωτοτυπίας και ζεστασιάς και αντικαθίστανται από χώρους που προηγουμένως προϋπήρχαν ως εργοστάσια, καταστήματα, αποθήκες και άλλα. Η τάση των εναλλακτικών χώρων συνεχίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου κάνουν την εμφάνισή τους οι appartment - galleries. Εκθέσεις που πραγματοποιούνται σε σπίτια που κατοικούνται κανονικά και απλά διαθέτουν τον χώρο του σαλονιού τους σε καλλιτέχνες ώστε να εκθέσουν τα έργα τους έχοντας ως ωράριο λειτουργίας τις ώρες που είναι ο ιδιοκτήτης στο σπίτι.

Στα καθ΄ημάς, η αποδόμηση των παραδοσιακών χώρων τέχνης βρίσκεται ακόμα σε εφηβικό στάδιο. Οι οικονομικές δυσχέρειες και η ανάγκη των καλλιτεχνών για συσπείρωση ίσως οδηγήσει στην αλλαγή του τοπίου προσκαλώντας το κοινό, μυημένο ή μη , να παρακολουθήσει εκθέσεις σε χώρους που προηγουμένως δεν θα διανοούνταν καν. Όπως έγινε πριν από δυο χρόνια περίπου από μια κολεκτίβα καλλιτεχνών που έκθεσαν τα έργα τους σε διάφορα αθηναϊκά κουρεία. Μια καλώς εξεζητημένη πρωτοβουλία που οδηγεί το κοινό σε μια εκ νέου ανακάλυψη εστιών πολιτισμού.

Η εύρεση ρηξικέλευθης αισθητικής του εκθεσιακού χώρου υπήρξε η αφορμή και για τη δική μου φωτογραφική έκθεση που παρουσιάστηκε σε ένα μίνι μάρκετ, χώρο κατεξοχήν οικείο της καθημερινής ζωής αλλά έτη φωτός μακριά από την τέχνη. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την επιλογή που έφερε στο χώρο του μίνι μάρκετ, εκτός από ψήγματα τέχνης, τη δυνατότητα στους πελάτες του να έρθουν κοντά στην τέχνη της φωτογραφίας καθώς και την ανάμνηση μιας βραδιάς υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής ανάμεσα σε προϊόντα που ενώ γνωρίζεις καλά ποτέ προηγουμένως δεν σε έχουν γοητεύσει τόσο πολύ όπως εκείνη τη στιγμή που όλα μεταμορφώνονται στο όνομα της τέχνης..

 

Η έκθεση φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη έχει παραταθεί εως 31 Δεκεμβρίου 2013

Ralph Eugene Meatyard

Δώδεκα καλλιτέχνες εκθέτουν σε κουρεία 

 

Η Έκθεση Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη την Κυριακή 17/11 στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας.

Στο 'Εψιλον της Ελευθεροτυπίας την Κυριακή 17 Νοεμβρίου η κ.Μελίνα Σιδηροπούλου κάνει αναφορά στην Έκθεση Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη σε άρθρο της σχετικά με τους εναλλακτικούς χώρους έκθεσης καλλιτεχνών.

Η Έκθεση Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη πραγματοποιήθηκε σε ένα μίνι μάρκετ, χώρο γνώριμο της καθημερινής ζωής αλλά εναλλακτικό για την τέχνη. Την επιμέλεια είχε ο Πλάτων Ριβέλλης.

Η Έκθεση Φωτογραφίας έχει παραταθεί εως 31 Δεκεμβρίου 2013. Όσοι δεν την έχετε ήδη επσκεφτεί αξίζει να την δείτε, είναι πράγματι πολύ εντυπωσιακό πως η δουλειά της Αθηνάς η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα εναρμονίζεται με τον χώρο και το χρόνο σε αυτόν τον πραγματικά εναλλακτικό χώρο για την τέχνη.

Συγχαρητήρια Αθηνά!

Περισσότερα
 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια όπερα

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Κυριακή βράδυ. Μουσικός περίπατος στο κέντρο της Αθήνας. Μια πρωτοβουλία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με αφορμή την επέτειο από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας. Οι πλατείες της πόλης  κατακλύζονται από κόσμο που παρακολουθεί τους μουσικούς να παρουσιάζουν τις περίφημες όπερες που μοναδικά είχε ερμηνεύσει η ίδια στο παρελθόν. 

 

Βρίσκομαι  ήδη στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου εκεί που θα κορυφωθεί η εκδήλωση. Σύσσωμοι οι μονωδοί της λυρικής ερμηνεύουν με τα προσεγμένα, θεατρικά τους κοστούμια όπερες μεγάλων συνθετών συνοδευόμενοι από πολυμελή ορχήστρα. Η φωτογραφική μηχανή περασμένη στο λαιμό όπως σε όλες σχεδόν τις βόλτες μου. Ξεκινώ με έντονη επιθυμία να αποτυπώσω φωτογραφικά τους καλλιτέχνες, τον περιβάλλοντα χώρο και να αιχμαλωτίσω την ατμόσφαιρα. Οι συνθήκες δύσκολες. Χαμηλός φωτισμός και μεγάλη αντίθεση μεταξύ φωτισμένων και σκοτεινών σημείων αλλά η χαρά της δημιουργίας εξακολουθεί να είναι μεγάλη.

Ξαφνικά η φωτογραφική μου ορμή παύει. Δεν μπορώ να τραβήξω αυτό που βλέπω μπροστά μου. Δεν γίνεται να καταγραφεί. Η απόλαυση της φωτογραφικής εμπειρίας δίνει τη θέση της στην παρακολούθηση της όπερας. Αφήνομαι στις διαρκώς κινούμενες εικόνες που τροφοδοτούν στο μυαλό μου οι άριες. Λυρισμός, πομπώδης μουσική, ρομαντισμός, επικά στοιχεία. Στη συνέχεια προβληματισμός . Μα δεν τράβηξα σχεδόν τίποτα, μονολογούσα. Τι φωτογραφικό αποκόμισα από αυτή τη βόλτα, αναρωτιόμουν .

Πολλά περισσότερα από ό,τι φαντάζομαι είναι η απάντηση. Διότι η τέχνη της φωτογραφίας είναι παρακλάδι της τέχνης γενικότερα όπως και η όπερα, η κλασσική μουσική, το θέατρο, ο χορός, η γλυπτική, η ζωγραφική, η ποίηση, ο κινηματογράφος και πολλά ακόμα. Το ενδιαφέρον και η ενασχόληση με κάποιες από τις παραπάνω τέχνες ακόμα και αν δεν είναι εξειδικευμένο αποτελεί σκαλάκι για τη διεύρυνση της καλλιέργειάς μας καθώς και αναφορά στις καλλιτεχνικές μας αναζητήσεις. Ακολούθως η επαφή μαζί της αντανακλάται στο φωτογραφικό μας έργο και χτίζει την φωτογραφική μας προσωπικότητα χωρίς να έχουμε συνείδηση της διαδικασίας παρά μόνο γνώση για την ιδιαιτερότητα της αγαπημένης μας τέχνης.

Επιστρέφοντας σπίτι στριφογυρίζει στο μυαλό μου  μία άρια από την Τόσκα, την όπερα του Πουτσίνι που με μεγάλη επιτυχία είχε ερμηνεύσει η Μαρία Κάλλας. "Εζησα για την τέχνη" είναι ο τίτλος της και με κάνει να αισθάνομαι αισιοδοξία για τα όμορφα πράγματα που γεμίζουν τη ζωή μου, κυρίαρχη θέση αυτών η φωτογραφία..

Vissi d’arte ( Puccini, Tosca)
 
Vissi d'arte, vissi d'amore,
non feci mai male ad anima viva!
Con man furtiva
quante miserie conobbi aiutai.
Sempre con fè sincera
la mia preghiera
ai santi tabernacoli salì.
Sempre con fè sincera
diedi fiori agli altar.
Nell'ora del dolore
perché, perché, Signore,
perché me ne rimuneri così?
Diedi gioielli della Madonna al manto,
e diedi il canto agli astri, al ciel,
che ne ridean più belli.
Nell'ora del dolore,
perché, perché, Signore,
ah, perché me ne rimuneri così?



Την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013  είναι τα εγκαίνια της 1ης Ατομικής Έκθεσης Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη. Καλή Επιτυχία !
Περισσότερα 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια ταινία

1η Ατομική Έκθεση Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη σε επιμέλεια κ. Πλάτωνα Ριβέλλη Εγκαίνια Τρίτη 8/10

Η δουλειά της Αθηνάς Καρόκη, αποτελείται από μια σειρά φωτογραφιών που αποτυπώνουν λεπτομέρειες της καθημερινότητας.

Θα εκτεθούν σε ένα μίνι μάρκετ, χώρο γνώριμο της καθημερινής ζωής αλλά εναλλακτικό για την τέχνη.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013 στις 21.00

Η Αθηνά Καρόκη έχει παρακολουθήσει το τεχνικό σεμινάριο φωτογραφίας και χρήσης σκοτεινού θαλάμου του Πειραϊκού Συνδέσμου.

Το 2012 παρακολούθησε το σεμινάριο “Εισαγωγή στην καλλιτεχνική φωτογραφία” του Πλάτωνα Ριβέλλη. Είναι μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου.


* Η έκθεση έχει παραταθεί εως 31 Δεκεμβρίου 2013
Εγκαίνια Έκθεσης : Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013, 21:00
Διάρκεια έκθεσης : 8 Οκτωβρίου εώς 29 Οκτωβρίου 2013

Ώρες λειτουργίας : Καθημερινά 08.00 εώς 22.00

Τοποθεσία : Μίνι μάρκετ “Αθηνά”, Ταϋγέτου 13, Άνω Βούλα

Πληροφορίες : athina_karoki@yahoo.gr
Τηλ επικοινωνίας : 694 88 23 137


 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια ταινία

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Η ενασχόληση με τη φωτογραφία ακόμα και αν δεν έχουμε τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, δε σταματά ποτέ. Το μυαλό μας ακούσια φωτογραφίζει συνεχώς τον κόσμο γύρω του και  ο εγκέφαλός μας τοποθετεί πολλές καταστάσεις που η λογική επεξεργάζεται, σε φωτογραφικά πλαίσια. Αυτό μου συνέβει και κατά τη διάρκεια της ταινίας Dream of Light του σκηνοθέτη Victor Erice.
Μια ταινία που πραγματεύεται τη προσπάθεια του ισπανού ρεαλιστή ζωγράφου Antonio Lopez να αιχμαλωτίσει το φθινοπωρινό φως που πέφτει πάνω σε μια κυδωνιά, ένα δέντρο που αγαπά πολύ, και βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του . Ο ζωγράφος  αποζητά κάθε χρόνο τέτοια εποχή να είναι δίπλα σε αυτό το δένδρο διότι τον γεμίζει μεγάλη χαρά η επαφή μαζί του ακόμα και αν δεν έχει καταφέρει ποτέ να ολοκληρώσει τον πίνακα καθώς ο ήλιος και οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη και τον δυσκολεύουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στον φωτογράφο, ο οποίος συνδυάζοντας την αγάπη του για την φύση και την ομορφιά της, επιλέγει την καλύτερη ώρα της ημέρας για να πάρει το κατάλληλο φως και να αποτυπώσει την καλλιτεχνική του ματιά.Το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο και χρειάζεται προσπάθεια και επιμονή για να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο. Ακόμα όμως και αν δεν το φτάσει θα έχει ήδη διδαχτεί την υπομονή που απαιτεί η τέχνη και θα έχει κάνει ένα ακόμα βήμα προς την φωτογραφική του εξέλιξη.
Η τεχνική του ζωγράφου εκφράζεται ακόμα και μέσα από τον τρόπο τελειοποίησης του πίνακά του. Τον βλέπουμε να χρησιμοποιεί έναν καθρέπτη και να προσθέτει τις τελευταίες πινελιές κοιτάζοντας το είδωλο του δένδρου και όχι απευθείας το δένδρο. Έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Garry Winogrand που έλεγε ότι "φωτογραφίζω για να δω πώς φαίνεται ο κόσμος φωτογραφημένος".

O Lopez περνάει αρκετό χρόνο με έναν ζωγράφο και συχνό επισκέπτη με τον οποίο συζητά περί τέχνης,όπως για τους πίνακες του Michelangelo που και οι δυο θαυμάζουν αλλά και ανακαλώντας περιστατικά από τα φοιτητικά τους χρόνια στη σχολή Καλών Τεχνών που φοίτησαν. Επιπλέον,  οι δυο καλλιτέχνες  ανταλλάσουν συμβουλές που βοηθούν αμφότερους στη τέχνη  τους.
Όπως συμβαίνει και στους φωτογράφους,  που αποζητούν τη συντροφιά ομοτέχνων τους και οδηγούνται σε ατέλειωτες συζητήσεις τεχνικής αλλά και καλλιτεχνικής φύσεως.

Μεγάλο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στην αυλή του σπιτιού του ζωγράφου, το μέρος όπου εργάζεται, και ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα μαγικό, σχεδόν σιωπηλό σκηνικό.Η φωτογραφία της ταινίας θυμίζει τον μεγάλο σκηνοθέτη Tarkovsky. Είναι ποιητική χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα την κινηματογραφική εικόνα με απλό τρόπο. Η μικρή κυδωνιά φορτωμένη με τους κραπούς της, το καβαλέτο του καλλιτέχνη, δυο ξύλινες καρέκλες για τους φίλους και επισκέπτες και μόνος ο ήχος του ραδιοφώνου που εναλλάσει όπερα και ειδήσεις από την πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής (1992).

Στο τέλος της ταινίας, η γυναίκα του Lopez η οποία είναι και η ίδια ζωγράφος, τον χρησιμοποιεί για μοντέλο σε έναν δικό της πίνακα ζωγραφικής στήνοντάς τον σε ένα δωμάτιο ξαπλωμένο με ένα κουστούμι πάνω σε ένα κρεβάτι και φωτίζοντάς τον με ένα οικιακό φωτιστικό. Την στιγμή εκείνη το μοντέλο- ζωγράφος-σύζυγος της παραθέτει μια σκέψη του, να κάνουν ένα ταξίδι. "Πού" τον ρωτάει αυτή. Στην Ελλάδα της απαντάει κρατώντας στα χέρια του μια ασπρόμαυρη φωτογραφία δυο ανδρών μπροστά από τον Παρθενώνα..


El sol del membrillo (Dream of Light ) 1992
Director: Victor Erice