Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή τα μαθήματα φωτογραφίας

 

Φωτογραφία : Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Παρά το γεγονός πως οι δάσκαλοι είναι τόσο διαφορετικοί όσο οι μαθητές που διδάσκουν, αναμφίβολα ο καλός δάσκαλος είναι αυτός που  σου δείχνει προς τα που να κοιτάξεις και όχι τι να δεις. Κάτι που σε ακολουθεί σε όλη την πορεία της ζωής σου. Συμπεριλαμβανομένης και της φωτογραφικής .

 

Μιας ομολογουμένως δύσκολης πορείας καθώς η φωτογραφία όπως κι όλες οι μορφές τέχνης είναι δύσκολο να εξηγηθούν και να ερμηνευτούν. Απαιτούν σφαιρική κατάρτιση, παιδεία, ευαισθησία, αφοσίωση και γνώση. Ο δάσκαλος είναι αυτός που σαν κανάλι  μεταφέρει όλα τα μηνύματα αλήθειας.

Ο άνθρωπος που λάτρεψε πριν από μας την μαγεία της φωτογραφίας και τη μελέτησε σε βάθος για να μπορέσει στη συνέχεια να την μεταδώσει με τον ίδιο αμείωτο ενθουσιασμό ακόμα κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις τα χρόνια διδασκαλίας ξεπερνούν τον μονοψήφιο αριθμό. Άλλωστε η σοφία και η γνώση που κερδίζει από αυτήν την σιωπηρή ανταλλαγή δεν μπορεί παρά να είναι επωφελής και για τον ίδιο.

Υπάρχουν δάσκαλοι που προετοιμάζουν το υλικό τους για ώρες πριν το μάθημα και παρόλα αυτά αποτυγχάνουν να κρατήσουν ψηλά  το ενδιαφέρον και την προσοχή του κοινού. Και άλλοι που διαθέτουν το χάρισμα να μιλούν επί ώρες για το αντικείμενό τους παραδίδοντας ένα εποικοδομητικό μάθημα καθώς τους συνεπαίρνει η σκέψη και ο λόγος και μεθούν σιγά σιγά από το πάθος τους φτάνοντας σε στιγμές τελειότητας. Κάνουν την υπέρβαση  και μας απογειώνουν. Μοιράζονται μαζί μας το όραμά τους και υψηλά ιδανικά.

Και τότε εμείς οι μαθητές μεταμορφωνόμαστε, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία μας, είτε σε "ελατήρια" που εκτοξεύονται ψηλά και στη συνέχεια ξαναγυρίζουν στη βάση τους είτε σε "πέτρες" που εκτοξεύονται μακρυά κάνοντας μερικά σάλτα παραπάνω...

 

Την Τρίτη 10 Ιουνίου στις 21:00 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της Έκθεσης Φωτογραφίας του Πλάτωνα Ριβέλλη στο μινι μάρκετ "Αθηνά" της Αθηνάς Καρόκη. Δείτε εδώ περισσότερα 

 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή ένα ταξίδι.

                                                                  της Αθηνάς Καρόκη

Φωτογραφία : Αθηνά Καρόκη

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές του φωτογράφου είναι η πραγματοποίηση ενός ταξιδιού. Τι κι αν ισχύει πως δεν χρειάζεται να πας στην άκρη του κόσμου για να κάνεις καλή φωτογραφία. Το σπίτι σου, η γειτονιά σου και η πόλη σου αρκούν και αποτελούν τα καλύτερα εν δυνάμει θέματα. Παρόλα αυτά, μια ταξιδιάρικη ψυχή αφήνει στην άκρη την παραπάνω πρακτική σκέψη και εκμετελλεύεται κάθε ευκαιρία για να ανακαλύψει και να εξερευνήσει φωτογραφικά έναν νέο προορισμό. Ο δικός μου φωτογραφικός προορισμός ήταν η Κωνσταντινούπολη.

Μία πόλη μαγική. Ανατολή και δύση διασταυρώνονται φτιάχνοντας ένα γοητευτικό μείγμα και ταυτόχρονα ένα φωτογραφικό χάος. Η πρώτη μου επίσκεψη σε αυτό το "χάος" των εκατομμυρίων ανθρώπων με έφερε πίσω χωρίς σχεδόν καμία φωτογραφία. Εκ των υστέρων διαπίστωσα πως ήταν αδύνατο να συνδυάσω σε λίγες μέρες την περιέργεια του τουρίστα με αυτήν του φωτογράφου.
Γι' αυτό το λόγο πραγματοποίησα το ίδιο ταξίδι ξανά έχοντας άπλετο ελεύθερο χρόνο για φωτογραφικές βόλτες σε σημεία που δεν είχαν τη στάμπα της τουριστικής ατραξιόν αλλά της πραγματικής Κωνσταντινούπολης των μεγάλων αντιθέσεων.

Αυτή τη φορά επέλεξα να έχω μαζί μου την αναλογική μηχανή. Ήθελα να υπερβώ τη λαίμαργη διαδικασία της ψηφιακής φωτογράφισης που σε "αναγκάζει" μετά το κλικ να δεις και σχεδόν να αξιολογήσεις σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα το φωτογραφικό αποτέλεσμα. Έτσι γέμισα πολλά φιλμ με φωτογραφίες τραβηγμένες με την αυστηρότητα και τη φειδώ που η χρήση της αναλογικής μηχανής προϋποθέτει.

Επιστροφή στην πατρίδα και προσμονή μέχρι ο μάγος του σκοτεινού θαλάμου να αποκαλύψει εκ νέου όλο το ταξίδι που έχει περάσει στη σφαίρα της μνήμης πια χωρίς το ψηφιακό δεκανίκι που ναι μεν σου δείχνει αυτοστιγμεί αν θέλεις τις φωτογραφικές σου λήψεις αλλά μειώνει την έντασή τους.
Τι σημασία έχει που οι περισσότερες φωτογραφίες δεν ήταν αυτό που περίμενα; Το προσπερνώ και  κρατώ στο μυαλό μου αυτό που είχε πει ο Μπρεσόν "Χαίρομαι να τραβάω φωτογραφίες, να είμαι παρών. Είναι ένας τρόπος να λες ναι , ναι ναι!!"

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια παρουσίαση

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Η επιλογή να παρουσιάσεις τις φωτογραφίες σου εμπεριέχει δυο κίνητρα.Από την μια η ανάγκη να βγεις από το οικείο περιβάλλον της φωτογραφικής σου οικογένειας και να εκτεθείς σε ένα όχι μόνο άγνωστο αλλά και εξειδικευμένο κοινό, προκαλεί ταραχή, ειδικά στα πρώτα βήματα της φωτογραφικής σου πορείας. Από την άλλη, αυτή η δημόσια έκθεση αποτελεί ευκαιρία να αντιμετωπίσεις με αντικειμενικά κριτήρια τη φωτογραφική σου δουλειά.

Το ξεκίνημα γίνεται με μια γενική επιλογή των φωτογραφιών με βάση τη φωτογραφική τους συνάφεια και συγγένεια. Είναι πολύ σημαντικό οι φωτογραφίες να δένουν μεταξύ τους έχοντας ένα ενιαίο ύφος ώστε να βοηθήσουν τον θεατή να αποκρυσταλλώσει άποψη για το φωτογραφικό γίγνεσθαι του φωτογράφου. Μια διαδικασία τόσο σημαντική όσο και δύσκολη που απαιτεί μακροπρόθεσμη ενασχόληση με τη φωτογραφική τέχνη και για αυτό άλλωστε ρέβει με το βάρος της τόσο το φωτογράφο όσο και τον επιμελητή της παρουσίασης. Ο τελευταίος άλλωστε κάνει και την επιλογή των παρουσιαζομένων και ο ίδιος αποτελεί τον μεσολαβητή μεταξύ του φωτογράφου και του κοινού.

Η συνέχεια της διαδικασίας μεταφέρεται στην ημέρα της παρουσίασης όπου ο φωτογράφος έχοντας οργανώσει τη φωτογραφική του δουλειά είναι έτοιμος να την προβάλει δημόσια. Είναι σαν να μπαίνει στο σκοτεινό θάλαμο με αγωνία για το φωτογραφικό αποτέλεσμα μιας ακόμα προσπάθειας και το μόνο που μπορεί να τον ηρεμήσει είναι να πετύχει αυτό για το οποίο έχει προσπαθήσει, να οπτικοποιήσει την ποικιλομορφία της προσωπικής του φωτογραφικής ματιάς.

Ο στόχος παρόλα αυτά είναι κινούμενος και περιορίζεται στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο που ο φωτογράφος επιλέγει να μοιραστεί. Αποτελεί έναν ενδιάμεσο σταθμό μιας πορείας που μελλοντικά ίσως αλλάξει κατεύθυνση. Τι αποκόμισε εν τέλει από αυτή την παρουσίαση θα το ανακαλύψει αργότερα επαναπροσδιορίζοντας το φωτογραφικό του εγώ.

 

Παρουσιάσεις Φωτογραφικού Κύκλου

Προηγούμενα Άρθρα

Φωτογραφικές Σκέψεις με αφορμή την οδό Αθηνάς



Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Τι είναι η οδός Αθηνάς για μένα; Αναρωτήθηκα πριν ξεκινήσω να τη φωτογραφίζω. Η απάντηση δεν ερχόταν για τον απλούστατο λόγο πως τα στερεότυπα είχαν φράξει τον δρόμο της βιωματικής εμπειρίας άρα και της ιδίοις όμμασι περιήγησης για πολλά χρόνια. Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία να ανακαλύψω ξανά τον πιο δραστήριο εμπορικό δρόμο της πρωτεύσουσας που επί σειρά ετών συνδέει την Ομόνοια με το Μοναστηράκι και τούμπαλιν.

Αφορμή ήταν το κάλεσμα του δήμου Αθηναίων σε μια πρωτοβουλία όχι μόνο καθαρισμού της οδού αλλά και εξωραϊσμού της μέσα από την φωτογραφική εν προκειμένω τέχνη. Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του φωτογράφου Καμίλο Νόλλα και με την υποστήριξη της πλατφόρμας "ΣυνΑθηνά" έγινε μόνιμη ανάρτηση φωτογραφιών στα ρολά των καταστημάτων της, εμπνευσμένων από αυτήν. 

 

Χιλιάδες κόσμου ανεβοκατεβαίνουν την οδό καθημερινά, φορτωμένοι με ψώνια από τη Βαρβάκειο Αγορά, τη λαχαναγορά κι από τα μικροσκοπικά καταστήματα των γύρω δρόμων. Οι πλανόδιοι πωλητές βάζουν τη δική τους πολυπολιτισμική πινελιά στο σουρεαλιστικό κάδρο του δρόμου άξιο φωτογραφικής αποτύπωσης. Τα περίπτερα φυτρώνουν αριστερά και δεξιά του δρόμου στο κάθε σου βήμα, φορτωμένα με κάθε λογής πραμάτεια που μόνο εκεί, στην καρδιά της πόλης, μπορείς να βρεις.

Οι άνθρωποι της οδού Αθηνάς, κυρίως οι καταστηματάρχες, χιλιοφωτογραφημένοι πρωταγωνιστές της μακρόχρονης ιστορίας του δρόμου, δίνουν το παρών στα πεζοδρόμια και μια μικρή αφορμή αρκεί, στην συγκεκριμένη περίπτωση η φωτογραφική μηχανή που κρατάς στα χέρια, για να ξεκινήσει η αφήγηση ιστοριών από τα παλιά αλλά και εξομολογήσεις των τωρινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Σκηνικά μιας καθημερινότητας που στη φωτογραφική τέχνη μπορούν να αποτυπωθούν μοναδικά χωρίς το άγχος της παρθενογέννεσης καθώς όλα αλλάζουν συνεχώς σε αυτόν τον δρόμο παρότι δίνουν τη ψευδαίσθηση, στο μη παρατηρητικό μάτι , ότι μένουν ίδια και απαράλλακτα.

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα εικόνων, το φωτογραφικό αποτέλεσμα της δικής μου Αθηνάς αποτελεί μια μικρή έκπληξη. Πού πήγε όλος αυτός ο κόσμος της πολύβουης οδού; Πού είναι οι μαγαζάτορες, οι αλλοδαποί, οι τουρίστες ; Αναρωτιέμαι κοιτώντας τις φωτογραφίες στο μεγαλύτερο μέρος των οποίων η απουσία του θιάσου του αληθινού αυτού θεάτρου δρόμου είναι αισθητή. Η ανθρώπινη παρουσία καταγράφεται ως επί το πλείστων δια της απουσίας της. Μια σκούπα στο πλάι της πόρτας ενός περιπτέρου, το τραπεζάκι με τις καρέκλες τριγύρω και τα μισοάδεια ποτήρια επάνω, η τζαμαρία ενός κλειστού μικρού μαγαζιού με την πατίνα του χρόνου εμφανή επάνω της, το παζλ των αρχικτεκτονικά ετερόκλητων άδειων πια κτιρίων, τα κρεμασμένα ρούχα έξω στο πεζοδρόμιο προς αναζήτηση αγοραστή.

Αυτή η ασυνείδητη επιλογή κάδρων με άψυχο περιεχόμενο εκεί όπου υπάρχει τόση ανθρώπινη ζωή με οδηγούν να συνεχίσω να ψάχνω την καταγραφή και την οριοθέτηση όχι μόνο της ιστορίας αυτού δρόμου αλλά και της ψυχής μου.

http://www.synathina.gr/

 

Φωτογραφικές Σκέψεις - Η Αποφασιστική Στιγμή του Henri Cartier-Bresson

της Λίζης Πιστολά

Το τελευταίο διάστημα με απασχολεί ιδιαίτερα το πορτρέτο  στη Φωτογραφία. Η δυσκολία του να κάνει ένας φωτογράφος ενδιαφέρουσα φωτογραφία πορτρέτου με προκαλεί φωτογραφικά και καλλιτεχνικά. Θέλησα λοιπόν να ξεκινήσω τη νέα χρονιά του Light of Spirit με τις σκέψεις του Henri Cartier-Bresson σχετικά με το πορτρέτο. 

...."Οι άνθρωποι εύχονται να διαιωνιστούν μέσω του πορτρέτου τους, και τείνουν στην αιωνιότητα το καλό προφίλ τους, επιθυμία συχνά ανάκατη με ένα είδος μαγικού φόβου : εκτίθενται.

Ένα από τα συγκινητικότερα χαρακτηριστικά του πορτρέτου είναι η αναζήτηση της ομοιότητας των ανθρώπων, της συνέχειας τους μέσα από όλα όσα περιγράφει το περιβάλλον τους, σαν να μπερδεύεις, βλέποντας ένα οικογενειακό άλμπουμ, τον θείο με τον ανηψιό. Αλλά αν ο φωτογράφος αγγίζει την αντανάκλαση ενός κόσμου τόσο εξωτερικού όσο και εσωτερικού, είναι γιατί οι άνθρωποι βρίσκονται "εντός κλίματος", όπως λέγεται στη γλώσσα του θεάτρου. Θα πρέπει να σεβαστεί κανείς την ατμόσφαιρα, να αφομοιώσει τα στοιχεία του περιβάλλοντος, να αποφύγει κάθετι φριχτό που σκοτώνει την ανθρώπινη αλήθεια και να φροντίσει να ξεχαστούν η μηχανή και ο χειριστής της.

...Η πρώτη εντύπωση που δίνει αυτό το πρόσωπο είναι συνήθως και η σωστή, και όσο εμπλουτίζεται με τη συναναστροφή, τόσο δυσκολότερα μπορούμε να εκφράσουμε τη βαθύτερη του φύση, ακριβώς λόγω της οικειότητας που αποκτούμε.

 ....Οι πελάτες δεν εμπιστεύονται την αντικειμενικότητα του φακού ενώ ο φωτογράφος αναζητά μια ψυχολογική οξύτητα. Δύο αντανακλάσεις συναντώνται, ένα είδος συγγένειας σκιαγραφείται ανάμεσα σε όλα τα πορτρέτα του ίδιου φωτογράφου, διότι αυτή η σύλληψη των ανθρώπων συνδέεται με την ψυχολογική ταυτότητα του ίδιου"

(απόσπασμα από το δοκίμιο του  Henri Cartier-Bresson με τίτλο "Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ", εκδόσεις ΑΓΡΑ το οποίο έλαβα ως χριστουγεννιάτικο δώρο και με ενθουσίασε το σύντομο αλλά περιεκτικό κείμενο του)

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια όπερα

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Κυριακή βράδυ. Μουσικός περίπατος στο κέντρο της Αθήνας. Μια πρωτοβουλία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με αφορμή την επέτειο από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας. Οι πλατείες της πόλης  κατακλύζονται από κόσμο που παρακολουθεί τους μουσικούς να παρουσιάζουν τις περίφημες όπερες που μοναδικά είχε ερμηνεύσει η ίδια στο παρελθόν. 

 

Βρίσκομαι  ήδη στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου εκεί που θα κορυφωθεί η εκδήλωση. Σύσσωμοι οι μονωδοί της λυρικής ερμηνεύουν με τα προσεγμένα, θεατρικά τους κοστούμια όπερες μεγάλων συνθετών συνοδευόμενοι από πολυμελή ορχήστρα. Η φωτογραφική μηχανή περασμένη στο λαιμό όπως σε όλες σχεδόν τις βόλτες μου. Ξεκινώ με έντονη επιθυμία να αποτυπώσω φωτογραφικά τους καλλιτέχνες, τον περιβάλλοντα χώρο και να αιχμαλωτίσω την ατμόσφαιρα. Οι συνθήκες δύσκολες. Χαμηλός φωτισμός και μεγάλη αντίθεση μεταξύ φωτισμένων και σκοτεινών σημείων αλλά η χαρά της δημιουργίας εξακολουθεί να είναι μεγάλη.

Ξαφνικά η φωτογραφική μου ορμή παύει. Δεν μπορώ να τραβήξω αυτό που βλέπω μπροστά μου. Δεν γίνεται να καταγραφεί. Η απόλαυση της φωτογραφικής εμπειρίας δίνει τη θέση της στην παρακολούθηση της όπερας. Αφήνομαι στις διαρκώς κινούμενες εικόνες που τροφοδοτούν στο μυαλό μου οι άριες. Λυρισμός, πομπώδης μουσική, ρομαντισμός, επικά στοιχεία. Στη συνέχεια προβληματισμός . Μα δεν τράβηξα σχεδόν τίποτα, μονολογούσα. Τι φωτογραφικό αποκόμισα από αυτή τη βόλτα, αναρωτιόμουν .

Πολλά περισσότερα από ό,τι φαντάζομαι είναι η απάντηση. Διότι η τέχνη της φωτογραφίας είναι παρακλάδι της τέχνης γενικότερα όπως και η όπερα, η κλασσική μουσική, το θέατρο, ο χορός, η γλυπτική, η ζωγραφική, η ποίηση, ο κινηματογράφος και πολλά ακόμα. Το ενδιαφέρον και η ενασχόληση με κάποιες από τις παραπάνω τέχνες ακόμα και αν δεν είναι εξειδικευμένο αποτελεί σκαλάκι για τη διεύρυνση της καλλιέργειάς μας καθώς και αναφορά στις καλλιτεχνικές μας αναζητήσεις. Ακολούθως η επαφή μαζί της αντανακλάται στο φωτογραφικό μας έργο και χτίζει την φωτογραφική μας προσωπικότητα χωρίς να έχουμε συνείδηση της διαδικασίας παρά μόνο γνώση για την ιδιαιτερότητα της αγαπημένης μας τέχνης.

Επιστρέφοντας σπίτι στριφογυρίζει στο μυαλό μου  μία άρια από την Τόσκα, την όπερα του Πουτσίνι που με μεγάλη επιτυχία είχε ερμηνεύσει η Μαρία Κάλλας. "Εζησα για την τέχνη" είναι ο τίτλος της και με κάνει να αισθάνομαι αισιοδοξία για τα όμορφα πράγματα που γεμίζουν τη ζωή μου, κυρίαρχη θέση αυτών η φωτογραφία..

Vissi d’arte ( Puccini, Tosca)
 
Vissi d'arte, vissi d'amore,
non feci mai male ad anima viva!
Con man furtiva
quante miserie conobbi aiutai.
Sempre con fè sincera
la mia preghiera
ai santi tabernacoli salì.
Sempre con fè sincera
diedi fiori agli altar.
Nell'ora del dolore
perché, perché, Signore,
perché me ne rimuneri così?
Diedi gioielli della Madonna al manto,
e diedi il canto agli astri, al ciel,
che ne ridean più belli.
Nell'ora del dolore,
perché, perché, Signore,
ah, perché me ne rimuneri così?



Την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013  είναι τα εγκαίνια της 1ης Ατομικής Έκθεσης Φωτογραφίας της Αθηνάς Καρόκη. Καλή Επιτυχία !
Περισσότερα 

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια ταινία

Φωτογραφικές σκέψεις με αφορμή μια ταινία

Φωτογραφία Αθηνά Καρόκη

της Αθηνάς Καρόκη

Η ενασχόληση με τη φωτογραφία ακόμα και αν δεν έχουμε τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, δε σταματά ποτέ. Το μυαλό μας ακούσια φωτογραφίζει συνεχώς τον κόσμο γύρω του και  ο εγκέφαλός μας τοποθετεί πολλές καταστάσεις που η λογική επεξεργάζεται, σε φωτογραφικά πλαίσια. Αυτό μου συνέβει και κατά τη διάρκεια της ταινίας Dream of Light του σκηνοθέτη Victor Erice.
Μια ταινία που πραγματεύεται τη προσπάθεια του ισπανού ρεαλιστή ζωγράφου Antonio Lopez να αιχμαλωτίσει το φθινοπωρινό φως που πέφτει πάνω σε μια κυδωνιά, ένα δέντρο που αγαπά πολύ, και βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του . Ο ζωγράφος  αποζητά κάθε χρόνο τέτοια εποχή να είναι δίπλα σε αυτό το δένδρο διότι τον γεμίζει μεγάλη χαρά η επαφή μαζί του ακόμα και αν δεν έχει καταφέρει ποτέ να ολοκληρώσει τον πίνακα καθώς ο ήλιος και οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη και τον δυσκολεύουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στον φωτογράφο, ο οποίος συνδυάζοντας την αγάπη του για την φύση και την ομορφιά της, επιλέγει την καλύτερη ώρα της ημέρας για να πάρει το κατάλληλο φως και να αποτυπώσει την καλλιτεχνική του ματιά.Το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο και χρειάζεται προσπάθεια και επιμονή για να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο. Ακόμα όμως και αν δεν το φτάσει θα έχει ήδη διδαχτεί την υπομονή που απαιτεί η τέχνη και θα έχει κάνει ένα ακόμα βήμα προς την φωτογραφική του εξέλιξη.
Η τεχνική του ζωγράφου εκφράζεται ακόμα και μέσα από τον τρόπο τελειοποίησης του πίνακά του. Τον βλέπουμε να χρησιμοποιεί έναν καθρέπτη και να προσθέτει τις τελευταίες πινελιές κοιτάζοντας το είδωλο του δένδρου και όχι απευθείας το δένδρο. Έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Garry Winogrand που έλεγε ότι "φωτογραφίζω για να δω πώς φαίνεται ο κόσμος φωτογραφημένος".

O Lopez περνάει αρκετό χρόνο με έναν ζωγράφο και συχνό επισκέπτη με τον οποίο συζητά περί τέχνης,όπως για τους πίνακες του Michelangelo που και οι δυο θαυμάζουν αλλά και ανακαλώντας περιστατικά από τα φοιτητικά τους χρόνια στη σχολή Καλών Τεχνών που φοίτησαν. Επιπλέον,  οι δυο καλλιτέχνες  ανταλλάσουν συμβουλές που βοηθούν αμφότερους στη τέχνη  τους.
Όπως συμβαίνει και στους φωτογράφους,  που αποζητούν τη συντροφιά ομοτέχνων τους και οδηγούνται σε ατέλειωτες συζητήσεις τεχνικής αλλά και καλλιτεχνικής φύσεως.

Μεγάλο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στην αυλή του σπιτιού του ζωγράφου, το μέρος όπου εργάζεται, και ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα μαγικό, σχεδόν σιωπηλό σκηνικό.Η φωτογραφία της ταινίας θυμίζει τον μεγάλο σκηνοθέτη Tarkovsky. Είναι ποιητική χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα την κινηματογραφική εικόνα με απλό τρόπο. Η μικρή κυδωνιά φορτωμένη με τους κραπούς της, το καβαλέτο του καλλιτέχνη, δυο ξύλινες καρέκλες για τους φίλους και επισκέπτες και μόνος ο ήχος του ραδιοφώνου που εναλλάσει όπερα και ειδήσεις από την πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής (1992).

Στο τέλος της ταινίας, η γυναίκα του Lopez η οποία είναι και η ίδια ζωγράφος, τον χρησιμοποιεί για μοντέλο σε έναν δικό της πίνακα ζωγραφικής στήνοντάς τον σε ένα δωμάτιο ξαπλωμένο με ένα κουστούμι πάνω σε ένα κρεβάτι και φωτίζοντάς τον με ένα οικιακό φωτιστικό. Την στιγμή εκείνη το μοντέλο- ζωγράφος-σύζυγος της παραθέτει μια σκέψη του, να κάνουν ένα ταξίδι. "Πού" τον ρωτάει αυτή. Στην Ελλάδα της απαντάει κρατώντας στα χέρια του μια ασπρόμαυρη φωτογραφία δυο ανδρών μπροστά από τον Παρθενώνα..


El sol del membrillo (Dream of Light ) 1992
Director: Victor Erice